Την Τρίτη 13 Μαΐου 2008 αντιπροσωπεία στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αργολίδας με επικεφαλής τον Βουλευτή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και υπεύθυνο για θέματα Υγείας, ιατρό, Θανάση Λεβέντη, επισκέφθηκε τα Νοσοκομεία Ναυπλίου, Άργους καθώς και το ΚΕΚΥΚΑμεΑ Αργολίδας. Η επίσκεψη αυτή είχε σαν στόχο την καταγραφή και ανάδειξη των προβλημάτων στον τομέα της Υγείας στην περιοχή μας, την επαφή με τους ίδιους τους εργαζόμενους αλλά και την ανταλλαγή απόψεων για τις γενικότερες ελλείψεις στο χώρο της περίθαλψης.
Συναντήθηκε καταρχάς με τα Δ.Σ των Σωματείων των εργαζομένων και τους εκπροσώπους των επιστημονικών φορέων και συμμετείχε σε συσκέψεις με τη συμμετοχή τους, στα γραφεία Διοίκησης των 2 Νοσοκομείων παρουσία των Διοικήσεων. Επισκέφθηκε τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς τους και διαπίστωσε τις συνθήκες περίθαλψης των ασθενών επισκεπτόμενος τους θαλάμους νοσηλείας τους.
Στη 1 μ.μ. μίλησε και συζήτησε με τους εργαζόμενους σε μια μαζική ανοιχτή συνέλευση που διήρκησε πέραν της μιας ώρας.
Τα βασικά προβλήματα που διαπιστώθηκαν ήταν:
1. Λειτουργία των δυο Νοσοκομείων
Εδώ, πέραν από την ιστορική διαδρομή και τα αίτια φια τη μη λειτουργία ενός Παναργολικού Νοσοκομείου και με δεδομένη την παράλληλη και αυτόνομη ανάπτυξη των 2 Νοσοκομείων, ετέθησαν προβληματισμοί και ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις για το άμεσο μέλλον τους, όπως: η ύπαρξη μιας και μόνο Διοίκησης και για τα δυο Νοσοκομεία και η μετονομασία τους σε Γενικά Νοσοκομεία Αργολίδας ώστε να πάψουν αυτά να φέρονται ως ιδιοκτησία πόλεων ή φορέων. Τούτο, θα καθιστούσε κοινή συνείδηση σε όλους τους εμπλεκόμενους ότι αποτελούν μέρος μιας και μόνης Υπηρεσίας και θα δρομολογούσε λύσεις (που επίσης ακούστηκαν) για τη συνεχή, αδιάλειπτη και ολοκληρωμένη παροχή υπηρεσιών Υγείας στον λαό της Αργολίδας.
2. Έλλειψη προσωπικού- Οργανισμοί
Διαπιστώθηκε ότι οι Οργανισμοί που υπάρχουν χρονολογούνται από το 1986 και η υπογραφή των νέων εκκρεμεί 3 χρόνια τώρα χωρίς κανείς να γνωρίζει την τύχη τους. Ακόμη, η ανάπτυξη νέων μονάδων (Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, Αξονικός, νέες κλινικές) χωρίς αντίστοιχη τροποποίηση των Οργανισμών έχει ως αποτέλεσμα το προσωπικό που τότε προβλεπόταν να καλείται να καλύψει και τις νέες αυξημένες ανάγκες, κάνοντας όμως έτσι τους εργαζόμενους να λειτουργούν συνεχώς σε συνθήκες ηρωισμού, προκειμένου να κρατηθούν σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο λειτουργίας και τα δυο Νοσοκομεία.
3. Η μη έγκαιρη καταβολή των εφημεριών στους γιατρούς και ιδιαίτερα στους ειδικευόμενους
Μετά την παρέμβαση- επερώτηση που κατέθεσε τον περασμένο Απρίλιο ο κ. Λεβέντης στη Βουλή και την απάντηση του Υπουργού διαφάνηκε ότι είχε βρεθεί λύση, εν τούτοις το πρόβλημα ανέκυψε εκ νέου καθώς προβάλλονται συνεχώς νέα προσχήματα στην πληρωμή των δεδουλευμένων εφημεριών. Η εναρμόνιση με την Κοινοτική Οδηγία προϋποθέτει νέες προσλήψεις, που όμως είναι ανέφικτες αφού οι πιστώσεις δεν επαρκούν ούτε για την αντικατάσταση όσων αποχωρούν.
4. Η μη ένταξη των επαγγελμάτων υγείας στα βαρέα και ανθυγιεινά
Η μη ένταξη των επαγγελμάτων υγείας στα βαρέα και ανθυγιεινά αποτελεί ακόμη ένα παραλογισμό του συστήματος, αφού ο χώρος εργασίας των υγειονομικών είναι κατά βάση μολυσματικός, η δε κατηγοριοποίηση που επιχειρείται δεν απαντά στο αίτημα των εργαζομένων, αλλά φαλκιδεύει ουσιαστικά και εκ των προτέρων, τα δικαιώματά τους.
5. Η σταδιακή εκχώρηση στον ιδιωτικό τομέα υπηρεσιών των Νοσοκομείων
Η ευθύνη για τη φύλαξη, εστίαση, καθαριότητα, κτλ, εκχωρούνται σε εργολάβους που απασχολούν εργαζόμενους με μισθούς των 300 ευρώ, κάτι που ουσιαστικά αποδομεί το δημόσιο σύστημα υγείας.
Ακόμα, η αντιπροσωπεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α επισκέφθηκε το ΚΕΚΥΚΑμεΑ Αργολίδας, όπου είχε συνάντηση με τον νέο Διοικητή, κ. Δημήτρη Μπαστούνη και το προσωπικό. Ο διορισμός νέας Διοίκησης, μετά τις καταγγελίας που δημοσίευσε ο επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης, Αργολίδα: Κοινωνία των Πολιτών, κ. Γιώργος Αντωνόπουλος, μπορεί να έφερε αλλαγή στο εργασιακό κλίμα, όμως δεν είναι κίνηση ικανή να λύσει τα ουσιαστικά και βαθιά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Κέντρο.
Όπως είχε αναφερθεί και στις ανακοινώσεις της Νομαρχιακής Κίνησης και διαπιστώθηκε και από την επαφή που είχε ο κ. Λεβέντης με τους απασχολούμενους στο Κέντρο, το βασικό ζήτημα είναι να υπάρξει η πολιτική βούληση για δημιουργία Οργανισμού στον οποίο θα ανήκουν τα ΚΕΚΥΚΑμεΑ, και ο οποίος θα χρηματοδοτεί αυτά τα κέντρα, που αν και έχουν πολύ καλές υποδομές, πάσχουν όμως στη στελέχωση εξειδικευμένου προσωπικού που να μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες της περιοχής. Αυτή τη στιγμή το Κέντρο λειτουργεί με μόνο 2 άτομα μόνιμο προσωπικό και τις υπόλοιπες ανάγκες του τις καλύπτει με άτομα ενταγμένα σε πρόγραμμα Stage (ένα απαράδεκτο καθεστώς εργασίας με 400 Ευρώ το μήνα, 7ωρο, χωρίς ένσημα, χωρίς άδειες, κτλ) που όμως εκτός του ότι είναι διαφόρων ειδικοτήτων (τις περισσότερες φορές άσχετες με το αντικείμενο της εκάστοτε υπηρεσίας), επιπλέον μέχρι να εκπαιδευτούν λήγει η σύμβαση τους και εμφανίζονται εκ νέου τα κενά στην εξυπηρέτηση των πολιτών.
Το πρόβλημα της ανύπαρκτης χρηματοδότησης του ΚΕΚΥΚΑμεΑ (και των υπολοίπων σε όλη την Ελλάδα) επηρεάζει ακόμη την συντήρηση των υφιστάμενων κτιριακών υποδομών, την κάλυψη άμεσων λειτουργικών αναγκών (συντήρηση αυτοκινήτων μεταφοράς ατόμων με αναπηρία, κτλ) και βέβαια δεν απέχει μακριά να εφαρμοστεί η γνωστή «λύση» που μας έχουν συνηθίσει οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, να δοθεί δηλαδή σε ιδιώτες γιατί δεν μπορεί το ίδιο το κράτος να αναλάβει τις βασικές ευθύνες του απέναντι στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.
Οι προβληματισμοί που αναπτύχθηκαν και τα προβλήματα που κατεγράφησαν θα αποτελέσουν θέμα ευρείας συζήτησης της Επιτροπής Υγείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην Αθήνα, με τη συμμετοχή τοπικών στελεχών, έχοντας σαν σκοπό, όχι να καταγραφεί η επίσκεψη του Βουλευτή στην Αργολίδα σαν απλά εθιμοτυπική, αλλά να δρομολογηθούν καίριες πολιτικές ενέργειες ώστε να τα αναδείξουν και σε συνδυασμό, να προσπαθήσουν μέσω πίεσης για την επίλυσή τους.
Τέλος, η Γραμματεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αργολίδας ευχαριστεί τις Διοικήσεις των φορέων που επισκέφθηκε η αντιπροσωπεία, αλλά ευχαριστεί κυρίως τους ίδιους τους εργαζόμενους για την παρουσία τους και την ενεργή συμμετοχή τους σ’ όλη την διάρκεια επίσκεψης του Βουλευτή.
Τετάρτη 21 Μαΐου 2008
Παρασκευή 9 Μαΐου 2008
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ< ΑΠΡΙΛΗΣ 2008, Τχ.429
Γράφουν:
Γιάννης Ρηγόπουλος
Βασίλης Σωτηρόπουλος, Νομάρχης Αργολίδας
Αφιέρωμα:
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας
Γράφουν:
Γιώργος Κόνδης, Κοινωνιολόγος
Δέσποινα Κωστοπούλου, Σύμβουλος Ψυχολόγος
Ματίνα Γκόγκα, Σύμβουλος Σταδιοδρομίας
Τάσος Στεφάνου, Κοινωνιολόγος
Κατερίνα Μητρομάρα, Φιλόλογος- Μουσικός
Ιωάννης Καταρτζης, Γεωλόγος- Ωκεανογράφος
Πάνος Περιστερόπουλος, Εκπαιδευτής Πληροφορικής
Χρήστος Πολυχρονόπουλος, Μαθηματικός
Πέμπτη 24 Απριλίου 2008
ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΙ
Η λειψυδρία είναι πάντα μπροστά μας. Το καλοκαίρι θα υπάρξει έντονο πρόβλημα αν δεν συμβεί κάτι. Στο Κουτσοπόδι οι κάτοικοι είναι ανάστατοι. Οι γεωτρήσεις στην περιοχή στερεύουν και ο ΤΟΕΒ επισημαίνει ότι τα εσπεριδοειδή κινδυνεύουν με αφανισμό αν δεν υπάρξει άμεση λύση με τον Ανάβαλο. Έγινε συγκέντρωση να ενημερωθούν οι αγρότες και ο πρόεδρος του Οργανισμού Εγγείων Βελτιώσεων κ. Φώτης Δαμούλος τόνισε μεταξύ των άλλων «τα ψέματα τελείωσαν και οι υποσχέσεις των διαφόρων ανευθυνουπεύθυνων δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα». Ο αντινομάρχης κ. Τάσος Ζαφείρης είπε ότι η Νομαρχία δεν προγραμματίζει πλέον τα έργα στον Ανάβαλο αφού αυτά είναι στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας και εκτίμησε ότι «το συγκεκριμένο έργο πρέπει να το δούμε συνολικά και όχι μεμονωμένα». Δηλαδή τόσα χρόνια καθυστερεί γιατί το έβλεπαν μεμονωμένα; Για να καταλάβουμε και εμείς οι άσχετοι!
Ο κ. Δαμούλος τόνισε «τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Ο Ανάβαλος έπρεπε να είχε έλθει στην περιοχή, δεν ξέρουμε που «κολλάει». Είναι η μοναδική λύση που έχουμε και θα αντιδράσουμε με κινητοποιήσεις αν δεν έλθει νερό στα κτήματα μας».
Να το δούμε.
Ο κ. Δαμούλος τόνισε «τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Ο Ανάβαλος έπρεπε να είχε έλθει στην περιοχή, δεν ξέρουμε που «κολλάει». Είναι η μοναδική λύση που έχουμε και θα αντιδράσουμε με κινητοποιήσεις αν δεν έλθει νερό στα κτήματα μας».
Να το δούμε.
ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ
Τελικά πόσα σουβλάκια καταναλώθηκαν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτισμού Άργους (ΔΕΠΟΑΡ) του 2006;
Η Αντιδήμαρχος κ. Βασιλική Λάπατα έκανε λόγο για 155.000. Οι τότε επικεφαλείς λένε ότι ήταν μόνο 12.000. Κάποιος έδωσε λάθος πληροφορίες. Έτσι άρχισε ένας πόλεμος για τα σουβλάκια. Ρε που φτάσαμε!
Όμως το ζήτημα δεν είναι η ποσότητα των σουβλακίων μόνο. Το ζήτημα είναι τι ήθελαν τα σουβλάκια στις πολιτιστικές εκδηλώσεις; Μήπως κάποιοι φοβόντουσαν ότι δεν θα κατορθώναμε να τους χορτάσουμε με πολιτιστικό προϊόν και αποφάσισαν να τους μπουκώσουν με κρέατα για να μείνουν και τα στόματα κλειστά όσο αφορά την ποιότητα του πνεύματος που προσφέραμε;
Η Αντιδήμαρχος κ. Βασιλική Λάπατα έκανε λόγο για 155.000. Οι τότε επικεφαλείς λένε ότι ήταν μόνο 12.000. Κάποιος έδωσε λάθος πληροφορίες. Έτσι άρχισε ένας πόλεμος για τα σουβλάκια. Ρε που φτάσαμε!
Όμως το ζήτημα δεν είναι η ποσότητα των σουβλακίων μόνο. Το ζήτημα είναι τι ήθελαν τα σουβλάκια στις πολιτιστικές εκδηλώσεις; Μήπως κάποιοι φοβόντουσαν ότι δεν θα κατορθώναμε να τους χορτάσουμε με πολιτιστικό προϊόν και αποφάσισαν να τους μπουκώσουν με κρέατα για να μείνουν και τα στόματα κλειστά όσο αφορά την ποιότητα του πνεύματος που προσφέραμε;
Τετάρτη 16 Απριλίου 2008
ΓΙΑ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΤΟ ΠΑΣΟΚ
Από τις εκλογές του 2006 το ΠΑΣΟΚ πορεύεται στο νομό χωρίς ουσιαστικά ηγεσία. Η Νομαρχιακή Επιτροπή τα έκανε τότε μπάχαλο και ο κ. Παπανδρέου καθαίρεσε την γραμματέα κ. Γκιούλου.
Σήμερα, όμως, αφού κάπως ταχτοποιήθηκαν στην κορυφή τα πράγματα και αναζητείται το νέο πρόσωπο του κόμματος, αποφασίστηκε ότι πρέπει να γίνουν και οι τοπικές εκλογές για να αποχτήσουμε αιρετή Νομαρχιακή. Στο αμέσως προσεχές διάστημα αναμένεται να γίνουν.
Για Γραμματέας προωθείται ο κ. Χρήστος Ουλής. Είναι αγαπητός σε όλες τις τάσεις του ΠΑΣΟΚ και θέλει να πλαισιωθεί από άτομα άφθαρτα και με όρεξη για κομματική δουλειά.
Στη μεγαλύτερη Δημοτική Οργάνωση, αυτή του Άργους φέρεται φαβορί να κατακτήσει τη θέση του Γραμματέα ο Κώστας Γκαργκάσουλας, δημοτικός σύμβουλος στο συνδυασμό του Δημάρχου κ. Βασίλη Μπούρη και στο πλευρό του βουλευτή Γιάννη Μανιάτη.
Ας ελπίσουμε ότι αυτή η κομματική εκλογική αναμέτρηση θα είναι ήρεμη και αξιοκρατική και δεν θα αρχίσουν να βαράνε νέα όργανα. Αρκετά ήταν τα παλιά.
Σήμερα, όμως, αφού κάπως ταχτοποιήθηκαν στην κορυφή τα πράγματα και αναζητείται το νέο πρόσωπο του κόμματος, αποφασίστηκε ότι πρέπει να γίνουν και οι τοπικές εκλογές για να αποχτήσουμε αιρετή Νομαρχιακή. Στο αμέσως προσεχές διάστημα αναμένεται να γίνουν.
Για Γραμματέας προωθείται ο κ. Χρήστος Ουλής. Είναι αγαπητός σε όλες τις τάσεις του ΠΑΣΟΚ και θέλει να πλαισιωθεί από άτομα άφθαρτα και με όρεξη για κομματική δουλειά.
Στη μεγαλύτερη Δημοτική Οργάνωση, αυτή του Άργους φέρεται φαβορί να κατακτήσει τη θέση του Γραμματέα ο Κώστας Γκαργκάσουλας, δημοτικός σύμβουλος στο συνδυασμό του Δημάρχου κ. Βασίλη Μπούρη και στο πλευρό του βουλευτή Γιάννη Μανιάτη.
Ας ελπίσουμε ότι αυτή η κομματική εκλογική αναμέτρηση θα είναι ήρεμη και αξιοκρατική και δεν θα αρχίσουν να βαράνε νέα όργανα. Αρκετά ήταν τα παλιά.
Παρασκευή 11 Απριλίου 2008
Από το τεύχος 428
Τι γίνεται με τις γυναίκες;
Της Έλενας Σκαρπίδου
Ερευνώντας και συζητώντας το θέμα της ισότητας των φύλων και της αναγκαιότητας μεγαλύτερης συμμετοχής της γυναίκας στην εργασία και γενικότερα στην κοινωνική ζωή και τον πολιτισμό προκύπτει συνεχώς ένα ερώτημα, στη δική μου συνείδηση τουλάχιστον: Τι συνέβη τα τελευταία χρόνια που οι γυναίκες απόκτησαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εργασία, συμπεριλαμβανόμενης και της πολιτικής;
Από την πλευρά των γυναικών, μπορούμε άραγε με ευκολία να συμπεράνουμε ότι είναι πιο ευτυχισμένες; Από κοινωνικής πλευράς δε, η αναρρίχησή τους σε θέσεις εξουσίας άλλαξε καθόλου τη φύση αυτής της εξουσίας; Το δεύτερο ερώτημα είναι πιο εύκολο να απαντηθεί γιατί είναι πιο χειροπιαστό: «Οι γυναίκες που προβιβάζονται σε θέσεις και σύντομα αποκτούν τόσο οικονομικά προνόμια όσο και ναρκισσιστικά, που για χιλιετίες ήταν απαγορευμένα, γίνονται οι στυλοβάτες των καθεστώτων, οι φύλακες του status quo, οι πιο ένθερμες προστάτιδες της καθεστηκυίας τάξης.» (J. Kristeva, Des Chinoises)
Η εμπειρία μας δείχνει ότι η ζωντάνια ενός τόσο φιλελεύθερου κινήματος, όπως ο φεμινισμός, καταλήγει σε φιάσκο όταν κάποιοι το χρησιμοποιούν μόνο για να εκδημοκρατίσουν τους θεσμούς. Η άνοδος των γυναικών σε αυτούς, τις περισσότερες φορές καταλήγει στην κατασκευή «αρχηγών» θηλυκού γένους, χωρίς τον εμπλουτισμό των θεσμών αυτών, όπως θα περίμενε κανείς, με τις ιδιαιτερότητες, την εμπειρία , τον ανθρωπισμό που υποτίθεται ότι διαθέτουν οι γυναίκες.
Είμαστε μάρτυρες λοιπόν, μιας μαζικής εξόρμησης «dominant» γυναικών που σε συνδυασμό με τις ψυχρές φιλοδοξίες της εργαστηριακής βιοχημείας και τη «νομιμοποίηση» του τρανσεξουαλισμού φέρνουν τον άνθρωπο σε αμηχανία ως προς την ιδιαιτερότητα του ρόλου που του προσδίνει το φύλο του.(βλ. J.Riviere, Θηλυκότητα σα μάσκα). Ότι τα φύλα συναιρούνται αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, γεγονός. Το ανθρώπινο σώμα τείνει να γίνει «ένα κύκλωμα» με δύο πόλους, αρσενικό/θηλυκό (Μποντριγιάρ), όπως το θετικό/αρνητικό μιας μπαταρίας (Αρανίτσης).
Κι αφού οι γυναίκες έγιναν «άντρες», εν ονόματι μιας κενής σε νόημα σεξουαλικότητας (unisex), ήδη από τη δεκαετία του ’60, ήταν αναπόφευκτο να έρθει κι η ώρα των αντρών να γίνουν «γυναίκες» ακολουθώντας τα πρότυπα του life style που σαφώς εξυπηρετεί καταναλωτικά συμφέροντα. Άντρες λοιπόν που αγοράζουν καλλυντικά και γκάτζετ κάθε είδους και που συχνάζουν σε ινστιτούτα αισθητικής και διάφορα ερμαφρόδιτα, καινοφανή όντα που εισάγονται από τα ΜΜΕ και κυκλοφορούν ανάμεσά μας καταργώντας τάχα τη διαφορά ανάμεσα στα φύλα, κάνουν το θέμα της ισότητας πολύ περίπλοκο.
Φυσικά, θεωρώ αυτονόητο ότι οι διεκδικήσεις των γυναικών όλα αυτά τα χρόνια, για ισότητα μισθών, για συμμετοχή στους κοινωνικούς θεσμούς επί ίσοις όροις με τους άντρες απέφεραν και συνεχίζουν να αποφέρουν ακόμα (αντισύλληψη, άμβλωση, ισότητα μισθών, συμμετοχή σε όλων των ειδών τα επαγγέλματα κ.λ.π.). Παρόλα αυτά όμως, το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών στην Ελλάδα παραμένει μικρό.
Ο Freud το 1933 έγραφε ότι ψυχική υγεία σημαίνει να αγαπάς και να εργάζεσαι, χωρίς καταναγκαστική πίεση. Οι γυναίκες λοιπόν που αφιερώνονται στο σπίτι και στα παιδιά, είτε με δική τους απόφαση ή εξ αιτίας της ανεργίας, παραμελούν το άλλο κομμάτι του εαυτού τους που δίνει έκφραση στην ανάγκη για δημιουργικότητα και δράση. Έτσι δίνουν «τα πάντα» στα μέλη της οικογένειας και περιμένουν όλες τις ικανοποιήσεις από αυτά, αλλά η ικανοποίηση δεν έρχεται. Αυτό που τελικά έρχεται είναι η θλίψη και το αίσθημα μοναξιάς (όλο και περισσότερες γυναίκες υποφέρουν από κατάθλιψη και σε όλο και μικρότερες ηλικίες (Τ.Δραγώνα). Τα παιδιά ασφυκτιούν από την τόσο μεγάλη αφοσίωση, δυσφορούν , πνίγονται και ο άντρας αποξενώνεται και ζει τη δική του μοναξιά, εκεί έξω στο σκληρό σημερινό κόσμο της εργασίας. Βασιζόμενοι στον παραπάνω ορισμό της ψυχικής υγείας, θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι περισσότεροι άντρες στη σημερινή κοινωνία είναι εξίσου παγιδευμένοι, αλλά σιωπούν (από αυτή την άποψη δεν υπάρχει για τους άντρες ένα κίνημα, όπως το φεμινιστικό, για να φέρνει στο προσκήνιο την ιδιαιτερότητα της δικής τους θέσης). Έχουν ανάγκη να μάθουν να σταματούν να εργάζονται για να ανακαλύψουν ότι η ευχαρίστησή τους έχει καταναγκαστική διάσταση, ότι η εργασία είναι γι’ αυτούς ένα ναρκωτικό για να γλιτώσουν από τον ψυχικό πόνο και να αποφεύγουν να συλλογίζονται τις αιτίες του. Πολλοί άνθρωποι που είναι συνέχεια απασχολημένοι με το «πράττειν» αντί του «είναι», δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στη φαντασία και στο όνειρο (Joyce McDoudgall). Ο σημερινός άντρας χρειάζεται εξίσου με τη γυναίκα την ανθρώπινη επαφή με τα μέλη της οικογένειας για να ανταπεξέλθει ψυχικά και ο μόνος τρόπος για να έχει το χρόνο να το επιδιώξει, είναι να μοιραστεί με τη γυναίκα τον κόπο και τις ευθύνες της εργασίας.
Δυστυχώς όμως, ακολουθώντας τα στερεότυπα που αφορούν τους ρόλους των δυο φύλων, αφενός σχεδιάζουν μέσω του παιδαγωγικού τους έργου, κυρίως όταν είναι γονείς, το περίγραμμα των μελλοντικών σχέσεων ανδρών-γυναικών, αφετέρου ζουν με έναν «ψευδή εαυτό» και μπορεί να μη γίνουν ποτέ διεστραμμένοι, ούτε ψυχωσικοί, που είναι κάποιες από τις πιθανές εξελίξεις, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι περισσότερο ευάλωτοι στις εξαρτητικές λύσεις (βλέπε ραγδαία αύξηση των χρηστών ψυχοφαρμάκων ανάμεσα στους ενήλικες), στα θανατηφόρα ατυχήματα και στους ψυχοσωματικούς θανάτους (βλέπε την αύξηση του ποσοστού των αντρών που πεθαίνουν από καρδιοπάθειες και τη λιγότερη διάρκεια αντρικής ζωής). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εξίσωση των φύλων έχει πραγματοποιηθεί με δραματικό τρόπο σε ψυχικό επίπεδο.
Νομίζω ότι έχει έρθει η στιγμή να τονιστεί ιδιαίτερα η γυναικεία υποκειμενικότητα «που ουσιαστικά διαφυλάσσει την επανάληψη και την αιωνιότητα» (J.Kisteva). Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι γυναίκες πρέπει να αρκεστούν στις λειτουργίες που ανέκαθεν τους ανατέθηκε να συντηρούν, αυτές της μητέρας, της συζύγου, της νοσοκόμας και της δασκάλας που τις κάνουν να αισθάνονται αποκλεισμένες από τις κοινωνικές σχέσεις και τη γλώσσα και να μη βρίσκουν τα συναισθήματα που θα τις ανακουφίσουν. Σημαίνει όμως ότι οι λειτουργίες αυτές μπορούν να μετασχηματιστούν, να πάρουν άλλη μορφή από αυτή της θυσίας, να μεταφέρουν την εμπειρία της μητρότητας σε κοινωνικό επίπεδο ως αγάπη για τον άλλο, να τροφοδοτήσουν τις κοινωνίες με ένα λόγο πιο ελεύθερο, όχι ρομαντικό, να ονομάσουν όλα αυτά που αποκλείονται από τη mainstream πραγματικότητα: «τα αινίγματα του σώματος, τις κρυφές χαρές, τις ντροπές, τα μίση του δεύτερου φύλου…» (J.Kristeva). Και μέσα από τη μεταφορά του «αγώνα» ανάμεσα στα δυο φύλα στο εσωτερικό της προσωπικής ταυτότητας, να μπορέσουμε επιτέλους γυναίκες και άντρες να αναγνωρίσουμε τα μυθικά τέρατα που φωλιάζουν μέσα μας με τη μορφή τόσων και τόσων στερεότυπων, να χαρτογραφήσουμε τις ανεξερεύνητες περιοχές για να ξαναβρούμε τους χαμένους θησαυρούς και το δρόμο για την πολυπόθητη απόλαυση, για ποικίλες δημιουργίες ανάλογα με την ιδιαιτερότητά μας ως άτομα, για ζωή γεμάτη δοκιμασίες και διαφορές.
Έλενα Σκαρπίδου
Της Έλενας Σκαρπίδου
Ερευνώντας και συζητώντας το θέμα της ισότητας των φύλων και της αναγκαιότητας μεγαλύτερης συμμετοχής της γυναίκας στην εργασία και γενικότερα στην κοινωνική ζωή και τον πολιτισμό προκύπτει συνεχώς ένα ερώτημα, στη δική μου συνείδηση τουλάχιστον: Τι συνέβη τα τελευταία χρόνια που οι γυναίκες απόκτησαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εργασία, συμπεριλαμβανόμενης και της πολιτικής;
Από την πλευρά των γυναικών, μπορούμε άραγε με ευκολία να συμπεράνουμε ότι είναι πιο ευτυχισμένες; Από κοινωνικής πλευράς δε, η αναρρίχησή τους σε θέσεις εξουσίας άλλαξε καθόλου τη φύση αυτής της εξουσίας; Το δεύτερο ερώτημα είναι πιο εύκολο να απαντηθεί γιατί είναι πιο χειροπιαστό: «Οι γυναίκες που προβιβάζονται σε θέσεις και σύντομα αποκτούν τόσο οικονομικά προνόμια όσο και ναρκισσιστικά, που για χιλιετίες ήταν απαγορευμένα, γίνονται οι στυλοβάτες των καθεστώτων, οι φύλακες του status quo, οι πιο ένθερμες προστάτιδες της καθεστηκυίας τάξης.» (J. Kristeva, Des Chinoises)
Η εμπειρία μας δείχνει ότι η ζωντάνια ενός τόσο φιλελεύθερου κινήματος, όπως ο φεμινισμός, καταλήγει σε φιάσκο όταν κάποιοι το χρησιμοποιούν μόνο για να εκδημοκρατίσουν τους θεσμούς. Η άνοδος των γυναικών σε αυτούς, τις περισσότερες φορές καταλήγει στην κατασκευή «αρχηγών» θηλυκού γένους, χωρίς τον εμπλουτισμό των θεσμών αυτών, όπως θα περίμενε κανείς, με τις ιδιαιτερότητες, την εμπειρία , τον ανθρωπισμό που υποτίθεται ότι διαθέτουν οι γυναίκες.
Είμαστε μάρτυρες λοιπόν, μιας μαζικής εξόρμησης «dominant» γυναικών που σε συνδυασμό με τις ψυχρές φιλοδοξίες της εργαστηριακής βιοχημείας και τη «νομιμοποίηση» του τρανσεξουαλισμού φέρνουν τον άνθρωπο σε αμηχανία ως προς την ιδιαιτερότητα του ρόλου που του προσδίνει το φύλο του.(βλ. J.Riviere, Θηλυκότητα σα μάσκα). Ότι τα φύλα συναιρούνται αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, γεγονός. Το ανθρώπινο σώμα τείνει να γίνει «ένα κύκλωμα» με δύο πόλους, αρσενικό/θηλυκό (Μποντριγιάρ), όπως το θετικό/αρνητικό μιας μπαταρίας (Αρανίτσης).
Κι αφού οι γυναίκες έγιναν «άντρες», εν ονόματι μιας κενής σε νόημα σεξουαλικότητας (unisex), ήδη από τη δεκαετία του ’60, ήταν αναπόφευκτο να έρθει κι η ώρα των αντρών να γίνουν «γυναίκες» ακολουθώντας τα πρότυπα του life style που σαφώς εξυπηρετεί καταναλωτικά συμφέροντα. Άντρες λοιπόν που αγοράζουν καλλυντικά και γκάτζετ κάθε είδους και που συχνάζουν σε ινστιτούτα αισθητικής και διάφορα ερμαφρόδιτα, καινοφανή όντα που εισάγονται από τα ΜΜΕ και κυκλοφορούν ανάμεσά μας καταργώντας τάχα τη διαφορά ανάμεσα στα φύλα, κάνουν το θέμα της ισότητας πολύ περίπλοκο.
Φυσικά, θεωρώ αυτονόητο ότι οι διεκδικήσεις των γυναικών όλα αυτά τα χρόνια, για ισότητα μισθών, για συμμετοχή στους κοινωνικούς θεσμούς επί ίσοις όροις με τους άντρες απέφεραν και συνεχίζουν να αποφέρουν ακόμα (αντισύλληψη, άμβλωση, ισότητα μισθών, συμμετοχή σε όλων των ειδών τα επαγγέλματα κ.λ.π.). Παρόλα αυτά όμως, το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών στην Ελλάδα παραμένει μικρό.
Ο Freud το 1933 έγραφε ότι ψυχική υγεία σημαίνει να αγαπάς και να εργάζεσαι, χωρίς καταναγκαστική πίεση. Οι γυναίκες λοιπόν που αφιερώνονται στο σπίτι και στα παιδιά, είτε με δική τους απόφαση ή εξ αιτίας της ανεργίας, παραμελούν το άλλο κομμάτι του εαυτού τους που δίνει έκφραση στην ανάγκη για δημιουργικότητα και δράση. Έτσι δίνουν «τα πάντα» στα μέλη της οικογένειας και περιμένουν όλες τις ικανοποιήσεις από αυτά, αλλά η ικανοποίηση δεν έρχεται. Αυτό που τελικά έρχεται είναι η θλίψη και το αίσθημα μοναξιάς (όλο και περισσότερες γυναίκες υποφέρουν από κατάθλιψη και σε όλο και μικρότερες ηλικίες (Τ.Δραγώνα). Τα παιδιά ασφυκτιούν από την τόσο μεγάλη αφοσίωση, δυσφορούν , πνίγονται και ο άντρας αποξενώνεται και ζει τη δική του μοναξιά, εκεί έξω στο σκληρό σημερινό κόσμο της εργασίας. Βασιζόμενοι στον παραπάνω ορισμό της ψυχικής υγείας, θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι περισσότεροι άντρες στη σημερινή κοινωνία είναι εξίσου παγιδευμένοι, αλλά σιωπούν (από αυτή την άποψη δεν υπάρχει για τους άντρες ένα κίνημα, όπως το φεμινιστικό, για να φέρνει στο προσκήνιο την ιδιαιτερότητα της δικής τους θέσης). Έχουν ανάγκη να μάθουν να σταματούν να εργάζονται για να ανακαλύψουν ότι η ευχαρίστησή τους έχει καταναγκαστική διάσταση, ότι η εργασία είναι γι’ αυτούς ένα ναρκωτικό για να γλιτώσουν από τον ψυχικό πόνο και να αποφεύγουν να συλλογίζονται τις αιτίες του. Πολλοί άνθρωποι που είναι συνέχεια απασχολημένοι με το «πράττειν» αντί του «είναι», δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στη φαντασία και στο όνειρο (Joyce McDoudgall). Ο σημερινός άντρας χρειάζεται εξίσου με τη γυναίκα την ανθρώπινη επαφή με τα μέλη της οικογένειας για να ανταπεξέλθει ψυχικά και ο μόνος τρόπος για να έχει το χρόνο να το επιδιώξει, είναι να μοιραστεί με τη γυναίκα τον κόπο και τις ευθύνες της εργασίας.
Δυστυχώς όμως, ακολουθώντας τα στερεότυπα που αφορούν τους ρόλους των δυο φύλων, αφενός σχεδιάζουν μέσω του παιδαγωγικού τους έργου, κυρίως όταν είναι γονείς, το περίγραμμα των μελλοντικών σχέσεων ανδρών-γυναικών, αφετέρου ζουν με έναν «ψευδή εαυτό» και μπορεί να μη γίνουν ποτέ διεστραμμένοι, ούτε ψυχωσικοί, που είναι κάποιες από τις πιθανές εξελίξεις, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι περισσότερο ευάλωτοι στις εξαρτητικές λύσεις (βλέπε ραγδαία αύξηση των χρηστών ψυχοφαρμάκων ανάμεσα στους ενήλικες), στα θανατηφόρα ατυχήματα και στους ψυχοσωματικούς θανάτους (βλέπε την αύξηση του ποσοστού των αντρών που πεθαίνουν από καρδιοπάθειες και τη λιγότερη διάρκεια αντρικής ζωής). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εξίσωση των φύλων έχει πραγματοποιηθεί με δραματικό τρόπο σε ψυχικό επίπεδο.
Νομίζω ότι έχει έρθει η στιγμή να τονιστεί ιδιαίτερα η γυναικεία υποκειμενικότητα «που ουσιαστικά διαφυλάσσει την επανάληψη και την αιωνιότητα» (J.Kisteva). Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι γυναίκες πρέπει να αρκεστούν στις λειτουργίες που ανέκαθεν τους ανατέθηκε να συντηρούν, αυτές της μητέρας, της συζύγου, της νοσοκόμας και της δασκάλας που τις κάνουν να αισθάνονται αποκλεισμένες από τις κοινωνικές σχέσεις και τη γλώσσα και να μη βρίσκουν τα συναισθήματα που θα τις ανακουφίσουν. Σημαίνει όμως ότι οι λειτουργίες αυτές μπορούν να μετασχηματιστούν, να πάρουν άλλη μορφή από αυτή της θυσίας, να μεταφέρουν την εμπειρία της μητρότητας σε κοινωνικό επίπεδο ως αγάπη για τον άλλο, να τροφοδοτήσουν τις κοινωνίες με ένα λόγο πιο ελεύθερο, όχι ρομαντικό, να ονομάσουν όλα αυτά που αποκλείονται από τη mainstream πραγματικότητα: «τα αινίγματα του σώματος, τις κρυφές χαρές, τις ντροπές, τα μίση του δεύτερου φύλου…» (J.Kristeva). Και μέσα από τη μεταφορά του «αγώνα» ανάμεσα στα δυο φύλα στο εσωτερικό της προσωπικής ταυτότητας, να μπορέσουμε επιτέλους γυναίκες και άντρες να αναγνωρίσουμε τα μυθικά τέρατα που φωλιάζουν μέσα μας με τη μορφή τόσων και τόσων στερεότυπων, να χαρτογραφήσουμε τις ανεξερεύνητες περιοχές για να ξαναβρούμε τους χαμένους θησαυρούς και το δρόμο για την πολυπόθητη απόλαυση, για ποικίλες δημιουργίες ανάλογα με την ιδιαιτερότητά μας ως άτομα, για ζωή γεμάτη δοκιμασίες και διαφορές.
Έλενα Σκαρπίδου
Παρασκευή 4 Απριλίου 2008
ΔΙΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ
Την Κυριακή και ώρα 7μ,μ, στην αίθουσα διαλέξεων του Συλλόγου Αργείων "Ο ΔΑΝΑΟΣ" θα μιλήσει ο κ. Διογένης Ιωάννου Μαλτέζος - εκπαιδευτικός, με θέμα "Μηνύματα από το έργο του Θουκυδίδη"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
