Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ










Της Έλενας Σκαρπίδου


Εξάλλου, εκείνοι που πεθαίνουν είναι πάντα οι άλλοι.
(επιτάφιο επίγραμμα που το είχε γράψει ο ίδιος ο Μαρσέλ Ντυσάν)

Μόνο οι νεκροί μπορούν να αναστηθούν.
Είναι πιο δύσκολο για τους ζωντανούς. Στανισλάβ Γιέρτσι Λεκ.

Τα τείχη που χτίζουμε γύρω μας για να κρατήσουμε τη θλίψη μακριά,
κρατούν μακριά και τη χαρά. Τζιμ Ρον

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή διαπιστώνουμε μια αδιαμφισβήτητη κρίση στη σύγχρονη οικογένεια εξαιτίας του θρυμματισμού των παραδοσιακών ρόλων: πατέρας, μητέρα, παιδιά. Από κει νομίζω ότι ξεκινά το τέλος της αλληλεγγύης και «ο άμορφος αποπροσανατολισμός των νέων γενεών». (Καστοριάδης). Οι γονείς, μέσα στη σύγχυση οι ίδιοι, επικοινωνιακά σακατεμένοι, σπεύδουν να προειδοποιήσουν τα τέκνα τους να μη συνδέονται πολύ, να μην εμπιστεύονται τους άλλους (το άλλο φύλο, τους ξένους), εν ολίγοις να μην επιθυμούν όσα κρύβουν ανατροπές. Σαν την αλεπού με την κομμένη ουρά στο μύθο του Αισώπου, τα εισάγουν σε μια αποστειρωμένη ψυχική ζωή που μοιραία οδηγεί στον ψυχικό θάνατο. Ο Μποντλέρ έλεγε ότι όσο περισσότερο επιθυμείς, τόσο καλύτερα μαθαίνεις να επιθυμείς, όμως πέρασε πολύ καιρός από τότε. Αυτές οι διαλυόμενες, σε αποσύνθεση οικογένειες δεν πρεσβεύουν την επικοινωνία και την κοινωνική αλληλεγγύη και γι’ αυτό οδηγούν τους γόνους τους στην ιδιώτευση, εμπλουτισμένη- στην καλύτερη περίπτωση – με μια ή περισσότερες μανίες (extreme sports, ηλεκτρονικά παιχνίδια, πανάκριβες συλλογές, καταναλωτισμός εν γένει κ.λ.π.). Στη χειρότερη, τα ναρκωτικά, τα ψυχοφάρμακα ή το αλκοόλ έρχονται για να καλύψουν την αίσθηση της απερίγραπτης μοναξιάς που νιώθουν. Είναι η μόνη λύση «όταν η πλήξη στάζει από τις κουρτίνες» (Αρανίτσης). Οι στατιστικές μιλάνε μόνες τους. (Αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης στην παιδική και εφηβική ηλικία που διπλασιάζονται όταν οι νέοι πίνουν αλκοόλ, βία, ναρκωτικά κ.λ.π..) Σ’ αυτή την ιδιώτευση, την ασυνείδητη ή και συνειδητή πεποίθηση ότι είσαι μόνος ανάμεσα σε μόνους, έρχεται να εδραιωθεί και η άκρατη ιατρικοποίηση. Υπάρχει διάχυτα ολόγυρά μας μια έντονη αίσθηση του ματαίου που μας αφήνει απροστάτευτους σε ό,τι προωθείται τάχα για το καλό μας, πεδίο που εκμεταλλεύεται αριστοτεχνικά η ιατρική και η βιοτεχνολογία.
Στη Δύση υπάρχει μια έντονη τάση στο χώρο των ψυχοθεραπευτών (όχι όλων, φυσικά) να υποβάλλουν τους ανθρώπους σε διάγνωση και στη συνέχεια να επικεντρώνουν τη θεραπεία στο συγκεκριμένο πρόβλημα που προκύπτει από τη διάγνωση. Αντιμετωπίζουν δηλαδή τους ανθρώπους σα να έχουν πολύ συγκεκριμένες ασθένειες, σα να έχουν κάτι κακό ή σα να τους έχει συμβεί κάτι κακό και πρέπει να θεραπευτούν και να γίνουν καλύτεροι. Στερούν δηλαδή από το θεραπευόμενο την ανθρώπινη ιδιότητά του, του κολλούν μια ταμπέλα και τον αντιμετωπίζουν ως ασθενή, αντί να εργαστούν μαζί του με σεβασμό στη μοναδικότητά του. Έτσι αποκτούν νόημα ύπαρξης τα ψυχοφάρμακα που υπάρχουν υποτίθεται για το καλό μας, αφού και το κράτος τα επιδοτεί και οι καλοί γιατροί τα συνταγογραφούν με κάθε ευκαιρία. Κι έτσι η ψυχική ευφορία επιτυγχάνεται με έναν απόλυτα κοινωνικά νόμιμο τρόπο. Όμως ό,τι σε ανεβάζει, εξαπατώντας τη συνείδηση, σε κατεβάζει στην κόλαση μόλις παρέλθει η δράση του. Κι έτσι η δόση αυξάνεται και στην περίπτωση των επίσημων φαρμάκων σε αλυσοδένει με το γιατρό και το ιατρικό σύστημα όπως έχει. (Σ’ αυτή την παρένθεση θέλω να κάνω μνεία σε μια έκφραση που είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια και προσφέρεται αφειδώς ως πανάκεια, το «σκεφτείτε θετικά» και βασίζεται σε κάποιες έρευνες που δείχνουν ότι οι άνθρωποι από μικρή ηλικία, έχουν την τάση να επικεντρώνουν την προσοχή τους στην αρνητική πλευρά των πραγμάτων, παρά στη θετική. Όμως είναι ανθρώπινο να νιώθουμε αγωνία, τρόμο και φόβο και πολύ περισσότερο σήμερα που κινδυνεύουμε από τόσους ορατούς και αόρατους εχθρούς- περιβαλλοντική καταστροφή, πυρηνικά όπλα, ανεργία, τοξικά φάρμακα και τρόφιμα κ.α.- κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας. Καλύτερες συμβουλές, κατά τη γνώμη μου, αν και τέτοιου είδους προβλήματα δε λύνονται με συμβουλές, θα ήταν άλλες, όπως «σκεφτείτε εις βάθος και αντιμετωπίστε την πραγματικότητα» ή «βρείτε νόημα στη ζωή σας» ή «ότι μια καλή ζωή θέλει δουλειά, αφοσίωση και επιμονή»).
Όσο για την περίπτωση των τοξικομανών το 70% των φυλακισμένων και το 30% των προφυλακισμένων στις ελληνικές φυλακές, βρίσκονται εκεί για υποθέσεις ναρκωτικών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο είμαστε στην πρώτη πεντάδα σε σχέση με τον αριθμό θανάτων από ηρωίνη, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο στην Ελλάδα εισάγονται 3,5 τόνοι ηρωίνης. Το μέτρο χορήγησης υποκατάστατων μέσω δημόσιων φορέων έχει αποτύχει -5.000 τοξικομανείς αναμένουν στις λίστες του ΟΚΑΝΑ. Μέσα α’ αυτό το καθεστώς, όπως ήταν αναμενόμενο, έχει αναδυθεί μια νέα προσοδοφόρος αγορά. Τα ιδιωτικά «μαγαζάκια» απεξάρτησης (κλινικές ή ξενοδοχεία), που χρησιμοποιούν διάφορα υποκατάστατα (συνήθως ναλτρεξόνη), και αποσπούν από τους απελπισμένους γονείς των τοξικομανών τεράστια χρηματικά ποσά (10.000-15.000 ευρώ κοστολογείται το πρόγραμμα εξπρές), χωρίς να έχουν άδεια λειτουργίας ούτε ολοκληρωμένη επιστημονική κάλυψη, παρ’ όλες τις καταγγελίες. Έτσι οικογένειες καταστρέφονται οικονομικά για μια ελπίδα που τις περισσότερες φορές αποδεικνύεται μάταιη, αφού αρκετοί από τους «απεξαρτημένους» ξανακυλούν στην ηρωίνη μόλις σταματήσει η χορήγηση υποκατάστατων. Γιατί βέβαια η ηρωίνη, όπως κι όλες οι εξαρτητικές ουσίες, έχουν να κάνουν με μια ψυχική παθολογία που προϋπάρχει του εθισμού και που για να θεραπευτεί χρειάζεται χρόνος σε ψυχοθεραπεία κι όχι φάρμακα. Όμως τα φάρμακα έχουν κέρδος και γι’ αυτό προπαγανδίζονται ως η λύση σε κάθε πρόβλημα.
Στη σημερινή εποχή έχει διασταλεί το παρόν ως εξορκισμός θανάτου. Η υπερευφορία που προτάσσετε από τα lifestyle περιοδικά, ο εξοβελισμός του δυσάρεστου από τον καθημερινό λόγο, η αβεβαιότητα του μέλλοντος ετοιμάζουν ανθρώπους έτοιμους να καταστείλουν ανερμάτιστα κάθε ενόχληση, κάθε πόνο. Άσε που πολλά ψυχικά προβλήματα οφείλονται στις ενοχές που νιώθουμε επειδή δεν είμαστε high όλη την ώρα. «Πρέπει να έχεις καθαρίσει τους λεκέδες από τα ρούχα, τα δόντια από την πέτρα και τις χρωστικές, τα μαλλιά από την πιτυρίδα, το δέρμα από τις κηλίδες, το πρόσωπο από τις ρυτίδες, την αναπνοή από τις οσμές, τον ιδρώτα και τις τρίχες από τις μασχάλες, τη σκέψη από τα ερωτήματα, τη συμπεριφορά από τα υπολείμματα του αυθορμητισμού, την εικόνα από την πολυσημία της, το χρόνο από την ονειροπόληση και τη μοίρα από τα διαλεκτικά ενδεχόμενα» (Αρανίτσης). Η προσαρμοστικότητα που έχει επιδείξει το ανθρώπινο είδος κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, έχει γίνει μειονέκτημα. Οι τόσο πιεστικές απαιτήσεις για προσαρμογή στη σημερινή πραγματικότητα αποτελούν και την αιτία για τις αρρώστιες της ψυχής που μαστίζουν το σύγχρονο άνθρωπο. (Ίλιτς, Ιατρική Νέμεση). Αναγνωρισμένοι επιστήμονες, που αποδεδειγμένα χρησιμοποιούνται από τις εταιρείες ως διαμορφωτές γνώμης (opinion leaders), γιατροί, βιολόγοι, νευροβιολόγοι έχουν αναλάβει να μας πείσουν ότι τα γονίδια και οι νευρώνες του εγκεφάλου είναι υπαίτια για τα ψυχολογικά προβλήματα και τις εξαρτήσεις. (Αφού λοιπόν, όλα τα ψυχικά φαινόμενα είναι αποτέλεσμα γονιδιακών ιδιαιτεροτήτων τότε γιατί αυξάνονται συνεχώς οι ψυχικές ασθένειες και μάλιστα προβλέπεται και περαιτέρω αύξησή τους στα επόμενα χρόνια; Γιατί στη δύση εκατοντάδες άνθρωποι καταρρέουν καθημερινά εξαιτίας του burn out -σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης που υπολογίζεται ότι το 2020, στο δυτικό κόσμο θα σχετίζεται με το 50% των πιο σημαντικών ιατρικών προβλημάτων; Γιατί στην Ιαπωνία αυτοκτονούν, κατά μέσο όρο, 90 άνθρωποι την ημέρα; Γιατί οι βετεράνοι Αμερικανοί του Αφγανιστάν και του Ιράκ αυτοκτονούν κατά εκατοντάδες, με τέτοια συχνότητα, που ο αριθμός των αυτοχείρων αγγίζει τον αριθμό εκείνων που έχασαν τη ζωή τους στο μέτωπο;(4000) Το 2005, για παράδειγμα, έκαναν απόπειρα αυτοκτονίας 6.256 βετεράνοι, δηλαδή, 17 απόπειρες καθημερινώς. Μήπως τελικά αντιμετωπίζουμε ένα γενικευμένο γονιδιακό εκφυλισμό;)
Μας προσφέρουν έτοιμες ερμηνείες στο πιάτο για να μας απαλλάξουν από τον κόπο να σκεφτούμε τι φταίει που όλοι υποφέρουμε και μ’ αυτό τον τρόπο να μας καταστήσουν μηχανές που απλώς χρειάζονται ρυθμίσεις για να επανέλθουν στην αφασία τους κι έτσι ανενόχλητοι να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Ακόμη κι ο έρωτας δεν αξίζει να επενδυθεί με αισθήματα μοναξιάς, μελαγχολίας, αναμονής. Άλλωστε, όπως όλα σχεδόν πια τα συναισθήματα, εξηγείται γονιδιακά. Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες, η επιλογή συντρόφου βασίζεται σε κάποια ελκυστικά χαρακτηριστικά, όπως ομορφιά, μυαλό, πλούτος, τα οποία αντανακλούν την ύπαρξη καλών γονιδιακών παραλλαγών, διασφαλίζοντας περισσότερες πιθανότητες για τη διαιώνιση του είδους και συμβάλλοντας στην υγεία των νεογέννητων. (Blood dating: ο νέος τρόπος να βρεις την αδελφή ψυχή, από την ομάδα αίματός του. Οι Γιαπωνεζούλες δεν κάνουν βήμα χωρίς το ειδικό kit). Το πώς ανιχνεύονται αυτά τα γονίδια από υποψήφιους συντρόφους δεν το έχουν ακόμη καθορίσει. Η οσμή, η συμμετρία, τα μαλλιά και οι τρίχες γενικά, στοιχεία που λειτουργούν στα ζώα, παραμορφώνονται στους ανθρώπους εύκολα. Τα αντισυλληπτικά, ας πούμε, θολώνουν το γενετικό πρότυπο οσμής όπως και άλλα φάρμακα, για να μη μιλήσουμε για τα αρώματα, τις βαφές και τόσα άλλα που αχρηστεύουν τέτοιου είδους εικασίες. Σκέψεις προφανείς που όπως φαίνεται ο άνθρωπος της δύσης δεν μπορεί πια να κάνει. Έτσι μοιραία ο έρωτας μετατράπηκε σε τεχνικό θέμα που η τηλεόραση και τα περιοδικά έχουν αναλάβει να μας το διδάξουν με οδηγίες χρήσης. Οπότε, αφού δε μένει πια χρόνος να επενδυθεί σ’ αυτόν και δε μπορούμε να επιθυμήσουμε τον άλλο βαθιά και ειλικρινά, φτάνουμε να θεωρούμε φυσιολογικό να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα που προκύπτουν από την έλλειψη επιθυμίας με ιατρικούς όρους. (βλ. Viagra).
Κάποτε είχαμε την άνεση να τεμπελιάσουμε χωρίς ενοχές, να ονειροπολήσουμε, να ζήσουμε τον έρωτα, να αρρωστήσουμε και να θεραπευτούμε. Τώρα δεν έχουμε χρόνο α ζήσουμε το παρόν, εκεί που ζουν τα συναισθήματα. Κάπως έτσι φτάσαμε στο στρες, το κατεξοχήν μας πρόβλημα. Το στρες, σα μοντέρνο που είναι, ερμηνεύεται ως επιθυμία να πετύχεις κι εδώ σταματάει κάθε περαιτέρω ερμηνεία. Αφού σε εξαναγκάζει σε δράση είναι χρήσιμο. Δεν πρέπει όμως να μπερδεύεσαι περισσότερο με συναισθηματικές δοσοληψίες γιατί τότε παύει να είναι αποτελεσματικό. «Φυσικά, όλ’ αυτά φέρνουν στον ορίζοντα το ερώτημα σχετικά με το που κρύβεται, που παροχετεύεται όλο αυτό το απωθούμενο στρες, διότι είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι η ένταση χαλαρώνει όταν ανεβαίνεις στην κλίμακα της αναγνώρισης, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται, ας πούμε το περιοδικό Men. Κανείς δε μας το λέει. Καρδιολόγοι, νευρολόγοι και φαρμακοποιοί σωπαίνουν μακάρια, γιατί το μοντέρνο στρες δε θέλει να σκαλίζει τη φωλιά του. Πρέπει να το ταΐζεις απλώς με tavor, που οι γυναίκες το ονομάζουν χαϊδευτικά ταβοράκι. Το lifestyle προστάζει μια φαινομενικά ρωμαλέα περιφρόνηση του ανθρώπινου πόνου, εκείνου που θα μπορούσε να σε βοηθήσει να συντριβείς και ενδεχομένως να σκεφτείς τη ζωή σου από την αρχή. Ο άνθρωπος πρέπει να παραμένει σκληρός στο μέτρο που δεν ενδιαφέρεται για το τι του συμβαίνει στ’ αλήθεια. Είναι ολοφάνερο ότι η σκληρότητα του lifestyle είναι αυτή της πλέον ανθεκτικής κενότητας. Γαλουχεί ανθρώπινα όντα των οποίων οι εσωτερικοί μηχανισμοί αγνοούν τον πόνο ενστικτωδώς και σβήνουν τις ορατές εκφάνσεις του, απωθώντας τες στο εσωτερικό. Το πρότυπο είναι ο cool, νωχελικός σαρκαστής των πάντων. Όμως ο σαρκασμός κρύβει ένα τρομοκρατημένο παιδί που επιδιώκει να νεκρώσει τις πραγματικές επιθυμίες του ώστε να μην αισθανθεί την Αρρώστια. Φαύλος κύκλος δηλαδή, διότι Αρρώστια είναι ακριβώς το να μην αισθάνεσαι. …. Η ηδονή του lifestyle είναι παρενέργεια της νοσταλγίας για τον πόνο που δεν εκδηλώσαμε. (Αρανίτσης)
Οι άνθρωποι σήμερα θέλουν να εξαφανίσουν τη δυστυχία, την αρρώστια, τα γηρατειά και το θάνατο. Αρνούνται να δεχτούν ότι το πέρασμα του χρόνου φέρνει αναπόφευκτα τη φθορά σε ό,τι γεννιέται. Ο θάνατος, κι αυτό είναι μια προαιώνια γνώση, μας υπενθυμίζει ότι ζούμε και δίνει ορμή και νόημα στις πράξεις μας. Η απώθησή του, που σήμερα συντελείται με αυταπάτες για αιωνιότητα (κλονισμός, πλαστική χειρουργική, κατασκευή τεχνητών οργάνων), μας αποκόβει από το θεραπευτικό πένθος για ό,τι αλλάζει με το χρόνο και χάνεται. Μετατρέπονται οι άνθρωποι δηλαδή, σε πράγμα ώστε να μη γεράσουν ποτέ. (Παρεμπιπτόντως, οι προβλέψεις λένε ότι σε μερικά χρόνια η κατάθλιψη θα είναι η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως). Καθώς λοιπόν, κυριεύονται από το φόβο, προτιμούν το ψεύτικο, το τεχνητό, το εικονικό πληρώνοντας το τίμημα της εσωτερικής απονέκρωσης. Κυριευμένοι από πανικό γίνονται αδύναμοι, παγιδεύονται και τελικά πεθαίνουν στο νοσοκομείο, εκεί που ο θάνατος είναι πιο σημαντικός από το νεκρό, μέσα σε σύγχυση, χωρίς τη δυνατότητα να ζήσουν την τελευταία σκηνή με τους αγαπημένους τους, κάτι που αποτελεί μεγάλη αδικία για όλη την προηγούμενη ζωή τους.

Σημ. Οι ίδιοι που υποστηρίζουν ότι όλα οφείλονται στα γονίδια και τους νευρώνες διαπιστώνουν συνεχώς νέες αρρώστιες της ψυχής:
Performance anxiety: το άγχος μερικών αντρών να ανταπεξέλθουν στην εικόνα του άντρα που είναι τέλειος σε όλα, και στο σεξ.
Leisure sickness: Η τάση να πέφτεις άρρωστος στο κρεβάτι κάθε φορά που σταματάς τη δουλειά κι ετοιμάζεσαι ν’ απολαύσεις διακοπές ή σαββατοκύριακα. Συγγενεύει με το Paradise syndrome που πλήττει όσους αδυνατούν ν’ αντέξουν υπερβολικές δόσεις παραδεισένιου τοπίου, κλίματος και βίου. Βασικά συμπτώματα: νευρικότητα, έλλειψη συγκέντρωσης, σύγχυση.
Tittytainment: ένα κοκτέιλ αποβλακωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που θα επέτρεπαν να διατηρηθεί σε καλή διάθεση ο αποστερημένος πληθυσμός του πλανήτη. (= βυζοδιασκέδαση)
Burn out: σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης. Υπολογίζεται ότι το 2020, στο δυτικό κόσμο, το 50% των πιο σημαντικών ιατρικών προβλημάτων θα σχετίζεται με το burn out.
Blood dating: ο νέος τρόπος να βρεις την αδελφή ψυχή, από την ομάδα αίματός του. Οι Γιαπωνεζούλες δεν κάνουν βήμα χωρίς το ειδικό kit.

αναγεννηση Τχ.436 Νοέμβριος 2008


Αντιλαλούν οι φυλακές

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ Τχ. 435. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2008



ΕΝΘΕΤΟ
ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΑ
ΠΟΥ ΜΙΣΕΨΕ

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ,ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, Τχ. 433-434


Αφιέρωμα στον Ανάβαλλο με απόψεις: Έλσας Παπαδημητρίου, βουλευτή Ν.Δ.
Γιάννη Μανώλη, βουλευτή Ν.Δ.,Γιάννη Μανιάτη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ, Παν. Αναγνωσταρά, Δήμαρχο Ναυπλίου, Βασίλη Σωτηρόπουλο, Νομάρχη Αργολίδας,Γραμμστείσ ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας, Νομαρχιακή Κίνηση "Αργολίδα, Κινωνία των Πολιτών.
Στο τεύχος γράφουν επίσης: Γιάννης Ρηγόπουλος, Κώστας Πολίτης,Δημήτρης Κοδέλας,, Έλενα Σκαρπίδου, Παρασκευή Σκούρτη, Γιάννης Κωνσταντέλλος

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008



ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ Τχ430-431, ΜΑΗΣ-ΙΟΥΝΗΣ 2008



Σε αυτό το τεύχος γράφουν:
Γιάννης Ρηγόπουλος
Ανταίος Χρυσοστομίδης
Γιάννης Μανιάτης
Γιώργος Αντωνόπουλος
Μπάμπης Αντωνιάδης
Έλενα Σκαρπίδου
ΕΝΘΕΤΟ:
Θεόδωρος Ζέρβας "Η Ελληνική ταυτότητα χωρίς όρους"

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

ΕΝΤΑΧΘΗΚΕ ΤΟ ΑΡΓΟΣ

Ο κ. Σουφλιάς έκανε αποδεκτή την εισήγηση το βουλευτή Γιάννη Μανιάτη και συμπεριέλαβε στο Αναβαθμισμένο Δίκτυο Αξόνων, τον οδικό Άξονα Δερβενάκια-Εκκλησιαστικά-Άργος. Με την ένταξη στον Εθνικό Χωροταξικό Σχεδιασμό του παραπάνω άξονα δικαιώθηκαν οι προσπάθειες του βουλευτή της Αργολίδας

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2008

ΔΩΔΕΚΑ ΕΥΖΩΝΑΚΙΑ

Το ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΣ

Το νερό της Λέρνας πουλιέται στις Σπέτσες ένώ η Αργολίδα τοκαλοκαίρι αναμένεται να έχει πρόβλημα. Θα "κορακιάσει" λένε

ΜΟΥΣΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

Από τις 19 μέχρι τις 29 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί το Μουσικό Φεστιβαλ Ναυπλίου αφιερωμένο στην Αυστρία και τους καλλιτέχνες της

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

Στις επαναληπτικές εκλογές που θα γίνουν στις 13 Ιουλίου στο Δήμο Επιδαύρου θα πάρουν μέρος οι συνδυασμοι:
Οραμα Ανάπτυξης, επικεφαλής Νικόλαος Γιώργας
Δυνατή Επιδαυρος, επικεφαλής Αλέξανδρος Λιμνιάτης
Ανοιχτοί Ορίζοντες, επικεφαλής Νικόλαος - Χρήστος Βρεττός

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2008

Ο Θ. ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

Την Τρίτη 13 Μαΐου 2008 αντιπροσωπεία στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αργολίδας με επικεφαλής τον Βουλευτή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και υπεύθυνο για θέματα Υγείας, ιατρό, Θανάση Λεβέντη, επισκέφθηκε τα Νοσοκομεία Ναυπλίου, Άργους καθώς και το ΚΕΚΥΚΑμεΑ Αργολίδας. Η επίσκεψη αυτή είχε σαν στόχο την καταγραφή και ανάδειξη των προβλημάτων στον τομέα της Υγείας στην περιοχή μας, την επαφή με τους ίδιους τους εργαζόμενους αλλά και την ανταλλαγή απόψεων για τις γενικότερες ελλείψεις στο χώρο της περίθαλψης.
Συναντήθηκε καταρχάς με τα Δ.Σ των Σωματείων των εργαζομένων και τους εκπροσώπους των επιστημονικών φορέων και συμμετείχε σε συσκέψεις με τη συμμετοχή τους, στα γραφεία Διοίκησης των 2 Νοσοκομείων παρουσία των Διοικήσεων. Επισκέφθηκε τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς τους και διαπίστωσε τις συνθήκες περίθαλψης των ασθενών επισκεπτόμενος τους θαλάμους νοσηλείας τους.
Στη 1 μ.μ. μίλησε και συζήτησε με τους εργαζόμενους σε μια μαζική ανοιχτή συνέλευση που διήρκησε πέραν της μιας ώρας.
Τα βασικά προβλήματα που διαπιστώθηκαν ήταν:
1. Λειτουργία των δυο Νοσοκομείων
Εδώ, πέραν από την ιστορική διαδρομή και τα αίτια φια τη μη λειτουργία ενός Παναργολικού Νοσοκομείου και με δεδομένη την παράλληλη και αυτόνομη ανάπτυξη των 2 Νοσοκομείων, ετέθησαν προβληματισμοί και ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις για το άμεσο μέλλον τους, όπως: η ύπαρξη μιας και μόνο Διοίκησης και για τα δυο Νοσοκομεία και η μετονομασία τους σε Γενικά Νοσοκομεία Αργολίδας ώστε να πάψουν αυτά να φέρονται ως ιδιοκτησία πόλεων ή φορέων. Τούτο, θα καθιστούσε κοινή συνείδηση σε όλους τους εμπλεκόμενους ότι αποτελούν μέρος μιας και μόνης Υπηρεσίας και θα δρομολογούσε λύσεις (που επίσης ακούστηκαν) για τη συνεχή, αδιάλειπτη και ολοκληρωμένη παροχή υπηρεσιών Υγείας στον λαό της Αργολίδας.
2. Έλλειψη προσωπικού- Οργανισμοί
Διαπιστώθηκε ότι οι Οργανισμοί που υπάρχουν χρονολογούνται από το 1986 και η υπογραφή των νέων εκκρεμεί 3 χρόνια τώρα χωρίς κανείς να γνωρίζει την τύχη τους. Ακόμη, η ανάπτυξη νέων μονάδων (Μονάδα Τεχνητού Νεφρού, Αξονικός, νέες κλινικές) χωρίς αντίστοιχη τροποποίηση των Οργανισμών έχει ως αποτέλεσμα το προσωπικό που τότε προβλεπόταν να καλείται να καλύψει και τις νέες αυξημένες ανάγκες, κάνοντας όμως έτσι τους εργαζόμενους να λειτουργούν συνεχώς σε συνθήκες ηρωισμού, προκειμένου να κρατηθούν σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο λειτουργίας και τα δυο Νοσοκομεία.
3. Η μη έγκαιρη καταβολή των εφημεριών στους γιατρούς και ιδιαίτερα στους ειδικευόμενους
Μετά την παρέμβαση- επερώτηση που κατέθεσε τον περασμένο Απρίλιο ο κ. Λεβέντης στη Βουλή και την απάντηση του Υπουργού διαφάνηκε ότι είχε βρεθεί λύση, εν τούτοις το πρόβλημα ανέκυψε εκ νέου καθώς προβάλλονται συνεχώς νέα προσχήματα στην πληρωμή των δεδουλευμένων εφημεριών. Η εναρμόνιση με την Κοινοτική Οδηγία προϋποθέτει νέες προσλήψεις, που όμως είναι ανέφικτες αφού οι πιστώσεις δεν επαρκούν ούτε για την αντικατάσταση όσων αποχωρούν.
4. Η μη ένταξη των επαγγελμάτων υγείας στα βαρέα και ανθυγιεινά
Η μη ένταξη των επαγγελμάτων υγείας στα βαρέα και ανθυγιεινά αποτελεί ακόμη ένα παραλογισμό του συστήματος, αφού ο χώρος εργασίας των υγειονομικών είναι κατά βάση μολυσματικός, η δε κατηγοριοποίηση που επιχειρείται δεν απαντά στο αίτημα των εργαζομένων, αλλά φαλκιδεύει ουσιαστικά και εκ των προτέρων, τα δικαιώματά τους.
5. Η σταδιακή εκχώρηση στον ιδιωτικό τομέα υπηρεσιών των Νοσοκομείων
Η ευθύνη για τη φύλαξη, εστίαση, καθαριότητα, κτλ, εκχωρούνται σε εργολάβους που απασχολούν εργαζόμενους με μισθούς των 300 ευρώ, κάτι που ουσιαστικά αποδομεί το δημόσιο σύστημα υγείας.

Ακόμα, η αντιπροσωπεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α επισκέφθηκε το ΚΕΚΥΚΑμεΑ Αργολίδας, όπου είχε συνάντηση με τον νέο Διοικητή, κ. Δημήτρη Μπαστούνη και το προσωπικό. Ο διορισμός νέας Διοίκησης, μετά τις καταγγελίας που δημοσίευσε ο επικεφαλής της Νομαρχιακής Κίνησης, Αργολίδα: Κοινωνία των Πολιτών, κ. Γιώργος Αντωνόπουλος, μπορεί να έφερε αλλαγή στο εργασιακό κλίμα, όμως δεν είναι κίνηση ικανή να λύσει τα ουσιαστικά και βαθιά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Κέντρο.
Όπως είχε αναφερθεί και στις ανακοινώσεις της Νομαρχιακής Κίνησης και διαπιστώθηκε και από την επαφή που είχε ο κ. Λεβέντης με τους απασχολούμενους στο Κέντρο, το βασικό ζήτημα είναι να υπάρξει η πολιτική βούληση για δημιουργία Οργανισμού στον οποίο θα ανήκουν τα ΚΕΚΥΚΑμεΑ, και ο οποίος θα χρηματοδοτεί αυτά τα κέντρα, που αν και έχουν πολύ καλές υποδομές, πάσχουν όμως στη στελέχωση εξειδικευμένου προσωπικού που να μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες της περιοχής. Αυτή τη στιγμή το Κέντρο λειτουργεί με μόνο 2 άτομα μόνιμο προσωπικό και τις υπόλοιπες ανάγκες του τις καλύπτει με άτομα ενταγμένα σε πρόγραμμα Stage (ένα απαράδεκτο καθεστώς εργασίας με 400 Ευρώ το μήνα, 7ωρο, χωρίς ένσημα, χωρίς άδειες, κτλ) που όμως εκτός του ότι είναι διαφόρων ειδικοτήτων (τις περισσότερες φορές άσχετες με το αντικείμενο της εκάστοτε υπηρεσίας), επιπλέον μέχρι να εκπαιδευτούν λήγει η σύμβαση τους και εμφανίζονται εκ νέου τα κενά στην εξυπηρέτηση των πολιτών.
Το πρόβλημα της ανύπαρκτης χρηματοδότησης του ΚΕΚΥΚΑμεΑ (και των υπολοίπων σε όλη την Ελλάδα) επηρεάζει ακόμη την συντήρηση των υφιστάμενων κτιριακών υποδομών, την κάλυψη άμεσων λειτουργικών αναγκών (συντήρηση αυτοκινήτων μεταφοράς ατόμων με αναπηρία, κτλ) και βέβαια δεν απέχει μακριά να εφαρμοστεί η γνωστή «λύση» που μας έχουν συνηθίσει οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, να δοθεί δηλαδή σε ιδιώτες γιατί δεν μπορεί το ίδιο το κράτος να αναλάβει τις βασικές ευθύνες του απέναντι στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.
Οι προβληματισμοί που αναπτύχθηκαν και τα προβλήματα που κατεγράφησαν θα αποτελέσουν θέμα ευρείας συζήτησης της Επιτροπής Υγείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην Αθήνα, με τη συμμετοχή τοπικών στελεχών, έχοντας σαν σκοπό, όχι να καταγραφεί η επίσκεψη του Βουλευτή στην Αργολίδα σαν απλά εθιμοτυπική, αλλά να δρομολογηθούν καίριες πολιτικές ενέργειες ώστε να τα αναδείξουν και σε συνδυασμό, να προσπαθήσουν μέσω πίεσης για την επίλυσή τους.
Τέλος, η Γραμματεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αργολίδας ευχαριστεί τις Διοικήσεις των φορέων που επισκέφθηκε η αντιπροσωπεία, αλλά ευχαριστεί κυρίως τους ίδιους τους εργαζόμενους για την παρουσία τους και την ενεργή συμμετοχή τους σ’ όλη την διάρκεια επίσκεψης του Βουλευτή.

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ< ΑΠΡΙΛΗΣ 2008, Τχ.429



Γράφουν:
Γιάννης Ρηγόπουλος
Βασίλης Σωτηρόπουλος, Νομάρχης Αργολίδας
Αφιέρωμα:
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας
Γράφουν:
Γιώργος Κόνδης, Κοινωνιολόγος
Δέσποινα Κωστοπούλου, Σύμβουλος Ψυχολόγος
Ματίνα Γκόγκα, Σύμβουλος Σταδιοδρομίας
Τάσος Στεφάνου, Κοινωνιολόγος
Κατερίνα Μητρομάρα, Φιλόλογος- Μουσικός
Ιωάννης Καταρτζης, Γεωλόγος- Ωκεανογράφος
Πάνος Περιστερόπουλος, Εκπαιδευτής Πληροφορικής
Χρήστος Πολυχρονόπουλος, Μαθηματικός

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΙ

Η λειψυδρία είναι πάντα μπροστά μας. Το καλοκαίρι θα υπάρξει έντονο πρόβλημα αν δεν συμβεί κάτι. Στο Κουτσοπόδι οι κάτοικοι είναι ανάστατοι. Οι γεωτρήσεις στην περιοχή στερεύουν και ο ΤΟΕΒ επισημαίνει ότι τα εσπεριδοειδή κινδυνεύουν με αφανισμό αν δεν υπάρξει άμεση λύση με τον Ανάβαλο. Έγινε συγκέντρωση να ενημερωθούν οι αγρότες και ο πρόεδρος του Οργανισμού Εγγείων Βελτιώσεων κ. Φώτης Δαμούλος τόνισε μεταξύ των άλλων «τα ψέματα τελείωσαν και οι υποσχέσεις των διαφόρων ανευθυνουπεύθυνων δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα». Ο αντινομάρχης κ. Τάσος Ζαφείρης είπε ότι η Νομαρχία δεν προγραμματίζει πλέον τα έργα στον Ανάβαλο αφού αυτά είναι στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας και εκτίμησε ότι «το συγκεκριμένο έργο πρέπει να το δούμε συνολικά και όχι μεμονωμένα». Δηλαδή τόσα χρόνια καθυστερεί γιατί το έβλεπαν μεμονωμένα; Για να καταλάβουμε και εμείς οι άσχετοι!
Ο κ. Δαμούλος τόνισε «τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Ο Ανάβαλος έπρεπε να είχε έλθει στην περιοχή, δεν ξέρουμε που «κολλάει». Είναι η μοναδική λύση που έχουμε και θα αντιδράσουμε με κινητοποιήσεις αν δεν έλθει νερό στα κτήματα μας».
Να το δούμε.

ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ

Τελικά πόσα σουβλάκια καταναλώθηκαν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτισμού Άργους (ΔΕΠΟΑΡ) του 2006;
Η Αντιδήμαρχος κ. Βασιλική Λάπατα έκανε λόγο για 155.000. Οι τότε επικεφαλείς λένε ότι ήταν μόνο 12.000. Κάποιος έδωσε λάθος πληροφορίες. Έτσι άρχισε ένας πόλεμος για τα σουβλάκια. Ρε που φτάσαμε!
Όμως το ζήτημα δεν είναι η ποσότητα των σουβλακίων μόνο. Το ζήτημα είναι τι ήθελαν τα σουβλάκια στις πολιτιστικές εκδηλώσεις; Μήπως κάποιοι φοβόντουσαν ότι δεν θα κατορθώναμε να τους χορτάσουμε με πολιτιστικό προϊόν και αποφάσισαν να τους μπουκώσουν με κρέατα για να μείνουν και τα στόματα κλειστά όσο αφορά την ποιότητα του πνεύματος που προσφέραμε;

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

ΓΙΑ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Από τις εκλογές του 2006 το ΠΑΣΟΚ πορεύεται στο νομό χωρίς ουσιαστικά ηγεσία. Η Νομαρχιακή Επιτροπή τα έκανε τότε μπάχαλο και ο κ. Παπανδρέου καθαίρεσε την γραμματέα κ. Γκιούλου.
Σήμερα, όμως, αφού κάπως ταχτοποιήθηκαν στην κορυφή τα πράγματα και αναζητείται το νέο πρόσωπο του κόμματος, αποφασίστηκε ότι πρέπει να γίνουν και οι τοπικές εκλογές για να αποχτήσουμε αιρετή Νομαρχιακή. Στο αμέσως προσεχές διάστημα αναμένεται να γίνουν.
Για Γραμματέας προωθείται ο κ. Χρήστος Ουλής. Είναι αγαπητός σε όλες τις τάσεις του ΠΑΣΟΚ και θέλει να πλαισιωθεί από άτομα άφθαρτα και με όρεξη για κομματική δουλειά.
Στη μεγαλύτερη Δημοτική Οργάνωση, αυτή του Άργους φέρεται φαβορί να κατακτήσει τη θέση του Γραμματέα ο Κώστας Γκαργκάσουλας, δημοτικός σύμβουλος στο συνδυασμό του Δημάρχου κ. Βασίλη Μπούρη και στο πλευρό του βουλευτή Γιάννη Μανιάτη.
Ας ελπίσουμε ότι αυτή η κομματική εκλογική αναμέτρηση θα είναι ήρεμη και αξιοκρατική και δεν θα αρχίσουν να βαράνε νέα όργανα. Αρκετά ήταν τα παλιά.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Από το τεύχος 428

Τι γίνεται με τις γυναίκες;

Της Έλενας Σκαρπίδου


Ερευνώντας και συζητώντας το θέμα της ισότητας των φύλων και της αναγκαιότητας μεγαλύτερης συμμετοχής της γυναίκας στην εργασία και γενικότερα στην κοινωνική ζωή και τον πολιτισμό προκύπτει συνεχώς ένα ερώτημα, στη δική μου συνείδηση τουλάχιστον: Τι συνέβη τα τελευταία χρόνια που οι γυναίκες απόκτησαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εργασία, συμπεριλαμβανόμενης και της πολιτικής;
Από την πλευρά των γυναικών, μπορούμε άραγε με ευκολία να συμπεράνουμε ότι είναι πιο ευτυχισμένες; Από κοινωνικής πλευράς δε, η αναρρίχησή τους σε θέσεις εξουσίας άλλαξε καθόλου τη φύση αυτής της εξουσίας; Το δεύτερο ερώτημα είναι πιο εύκολο να απαντηθεί γιατί είναι πιο χειροπιαστό: «Οι γυναίκες που προβιβάζονται σε θέσεις και σύντομα αποκτούν τόσο οικονομικά προνόμια όσο και ναρκισσιστικά, που για χιλιετίες ήταν απαγορευμένα, γίνονται οι στυλοβάτες των καθεστώτων, οι φύλακες του status quo, οι πιο ένθερμες προστάτιδες της καθεστηκυίας τάξης.» (J. Kristeva, Des Chinoises)
Η εμπειρία μας δείχνει ότι η ζωντάνια ενός τόσο φιλελεύθερου κινήματος, όπως ο φεμινισμός, καταλήγει σε φιάσκο όταν κάποιοι το χρησιμοποιούν μόνο για να εκδημοκρατίσουν τους θεσμούς. Η άνοδος των γυναικών σε αυτούς, τις περισσότερες φορές καταλήγει στην κατασκευή «αρχηγών» θηλυκού γένους, χωρίς τον εμπλουτισμό των θεσμών αυτών, όπως θα περίμενε κανείς, με τις ιδιαιτερότητες, την εμπειρία , τον ανθρωπισμό που υποτίθεται ότι διαθέτουν οι γυναίκες.
Είμαστε μάρτυρες λοιπόν, μιας μαζικής εξόρμησης «dominant» γυναικών που σε συνδυασμό με τις ψυχρές φιλοδοξίες της εργαστηριακής βιοχημείας και τη «νομιμοποίηση» του τρανσεξουαλισμού φέρνουν τον άνθρωπο σε αμηχανία ως προς την ιδιαιτερότητα του ρόλου που του προσδίνει το φύλο του.(βλ. J.Riviere, Θηλυκότητα σα μάσκα). Ότι τα φύλα συναιρούνται αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, γεγονός. Το ανθρώπινο σώμα τείνει να γίνει «ένα κύκλωμα» με δύο πόλους, αρσενικό/θηλυκό (Μποντριγιάρ), όπως το θετικό/αρνητικό μιας μπαταρίας (Αρανίτσης).
Κι αφού οι γυναίκες έγιναν «άντρες», εν ονόματι μιας κενής σε νόημα σεξουαλικότητας (unisex), ήδη από τη δεκαετία του ’60, ήταν αναπόφευκτο να έρθει κι η ώρα των αντρών να γίνουν «γυναίκες» ακολουθώντας τα πρότυπα του life style που σαφώς εξυπηρετεί καταναλωτικά συμφέροντα. Άντρες λοιπόν που αγοράζουν καλλυντικά και γκάτζετ κάθε είδους και που συχνάζουν σε ινστιτούτα αισθητικής και διάφορα ερμαφρόδιτα, καινοφανή όντα που εισάγονται από τα ΜΜΕ και κυκλοφορούν ανάμεσά μας καταργώντας τάχα τη διαφορά ανάμεσα στα φύλα, κάνουν το θέμα της ισότητας πολύ περίπλοκο.
Φυσικά, θεωρώ αυτονόητο ότι οι διεκδικήσεις των γυναικών όλα αυτά τα χρόνια, για ισότητα μισθών, για συμμετοχή στους κοινωνικούς θεσμούς επί ίσοις όροις με τους άντρες απέφεραν και συνεχίζουν να αποφέρουν ακόμα (αντισύλληψη, άμβλωση, ισότητα μισθών, συμμετοχή σε όλων των ειδών τα επαγγέλματα κ.λ.π.). Παρόλα αυτά όμως, το ποσοστό απασχόλησης των γυναικών στην Ελλάδα παραμένει μικρό.
Ο Freud το 1933 έγραφε ότι ψυχική υγεία σημαίνει να αγαπάς και να εργάζεσαι, χωρίς καταναγκαστική πίεση. Οι γυναίκες λοιπόν που αφιερώνονται στο σπίτι και στα παιδιά, είτε με δική τους απόφαση ή εξ αιτίας της ανεργίας, παραμελούν το άλλο κομμάτι του εαυτού τους που δίνει έκφραση στην ανάγκη για δημιουργικότητα και δράση. Έτσι δίνουν «τα πάντα» στα μέλη της οικογένειας και περιμένουν όλες τις ικανοποιήσεις από αυτά, αλλά η ικανοποίηση δεν έρχεται. Αυτό που τελικά έρχεται είναι η θλίψη και το αίσθημα μοναξιάς (όλο και περισσότερες γυναίκες υποφέρουν από κατάθλιψη και σε όλο και μικρότερες ηλικίες (Τ.Δραγώνα). Τα παιδιά ασφυκτιούν από την τόσο μεγάλη αφοσίωση, δυσφορούν , πνίγονται και ο άντρας αποξενώνεται και ζει τη δική του μοναξιά, εκεί έξω στο σκληρό σημερινό κόσμο της εργασίας. Βασιζόμενοι στον παραπάνω ορισμό της ψυχικής υγείας, θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι περισσότεροι άντρες στη σημερινή κοινωνία είναι εξίσου παγιδευμένοι, αλλά σιωπούν (από αυτή την άποψη δεν υπάρχει για τους άντρες ένα κίνημα, όπως το φεμινιστικό, για να φέρνει στο προσκήνιο την ιδιαιτερότητα της δικής τους θέσης). Έχουν ανάγκη να μάθουν να σταματούν να εργάζονται για να ανακαλύψουν ότι η ευχαρίστησή τους έχει καταναγκαστική διάσταση, ότι η εργασία είναι γι’ αυτούς ένα ναρκωτικό για να γλιτώσουν από τον ψυχικό πόνο και να αποφεύγουν να συλλογίζονται τις αιτίες του. Πολλοί άνθρωποι που είναι συνέχεια απασχολημένοι με το «πράττειν» αντί του «είναι», δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στη φαντασία και στο όνειρο (Joyce McDoudgall). Ο σημερινός άντρας χρειάζεται εξίσου με τη γυναίκα την ανθρώπινη επαφή με τα μέλη της οικογένειας για να ανταπεξέλθει ψυχικά και ο μόνος τρόπος για να έχει το χρόνο να το επιδιώξει, είναι να μοιραστεί με τη γυναίκα τον κόπο και τις ευθύνες της εργασίας.
Δυστυχώς όμως, ακολουθώντας τα στερεότυπα που αφορούν τους ρόλους των δυο φύλων, αφενός σχεδιάζουν μέσω του παιδαγωγικού τους έργου, κυρίως όταν είναι γονείς, το περίγραμμα των μελλοντικών σχέσεων ανδρών-γυναικών, αφετέρου ζουν με έναν «ψευδή εαυτό» και μπορεί να μη γίνουν ποτέ διεστραμμένοι, ούτε ψυχωσικοί, που είναι κάποιες από τις πιθανές εξελίξεις, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι περισσότερο ευάλωτοι στις εξαρτητικές λύσεις (βλέπε ραγδαία αύξηση των χρηστών ψυχοφαρμάκων ανάμεσα στους ενήλικες), στα θανατηφόρα ατυχήματα και στους ψυχοσωματικούς θανάτους (βλέπε την αύξηση του ποσοστού των αντρών που πεθαίνουν από καρδιοπάθειες και τη λιγότερη διάρκεια αντρικής ζωής). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εξίσωση των φύλων έχει πραγματοποιηθεί με δραματικό τρόπο σε ψυχικό επίπεδο.
Νομίζω ότι έχει έρθει η στιγμή να τονιστεί ιδιαίτερα η γυναικεία υποκειμενικότητα «που ουσιαστικά διαφυλάσσει την επανάληψη και την αιωνιότητα» (J.Kisteva). Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι γυναίκες πρέπει να αρκεστούν στις λειτουργίες που ανέκαθεν τους ανατέθηκε να συντηρούν, αυτές της μητέρας, της συζύγου, της νοσοκόμας και της δασκάλας που τις κάνουν να αισθάνονται αποκλεισμένες από τις κοινωνικές σχέσεις και τη γλώσσα και να μη βρίσκουν τα συναισθήματα που θα τις ανακουφίσουν. Σημαίνει όμως ότι οι λειτουργίες αυτές μπορούν να μετασχηματιστούν, να πάρουν άλλη μορφή από αυτή της θυσίας, να μεταφέρουν την εμπειρία της μητρότητας σε κοινωνικό επίπεδο ως αγάπη για τον άλλο, να τροφοδοτήσουν τις κοινωνίες με ένα λόγο πιο ελεύθερο, όχι ρομαντικό, να ονομάσουν όλα αυτά που αποκλείονται από τη mainstream πραγματικότητα: «τα αινίγματα του σώματος, τις κρυφές χαρές, τις ντροπές, τα μίση του δεύτερου φύλου…» (J.Kristeva). Και μέσα από τη μεταφορά του «αγώνα» ανάμεσα στα δυο φύλα στο εσωτερικό της προσωπικής ταυτότητας, να μπορέσουμε επιτέλους γυναίκες και άντρες να αναγνωρίσουμε τα μυθικά τέρατα που φωλιάζουν μέσα μας με τη μορφή τόσων και τόσων στερεότυπων, να χαρτογραφήσουμε τις ανεξερεύνητες περιοχές για να ξαναβρούμε τους χαμένους θησαυρούς και το δρόμο για την πολυπόθητη απόλαυση, για ποικίλες δημιουργίες ανάλογα με την ιδιαιτερότητά μας ως άτομα, για ζωή γεμάτη δοκιμασίες και διαφορές.

Έλενα Σκαρπίδου

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

ΔΙΑΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ




Την Κυριακή και ώρα 7μ,μ, στην αίθουσα διαλέξεων του Συλλόγου Αργείων "Ο ΔΑΝΑΟΣ" θα μιλήσει ο κ. Διογένης Ιωάννου Μαλτέζος - εκπαιδευτικός, με θέμα "Μηνύματα από το έργο του Θουκυδίδη"

ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ





Ο κ. Κώστας Ντρούλιας παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΚΕΚΥΚΑμεΑ δέκα μέρες μετά την τοποθέτηση του. Νέος πρόεδρος ορίστηκε ο δημοσιογράφος και πρώην αντινομάρχης κ. Δημήτριος Μπαστούνης

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

Όχι πως το Κέντρο Εκπαίδευσης Κοινωνικής Υποστήριξης και Κατάρτισης Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (ΚΕΚΥΚΑμεΑ) του νομού θα είχε διαφορετική τύχη από τα λοιπά ΚΕΚΥΚΑμεΑ. Ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, φαίνεται ότι πήρε το μήνυμα από επανωτά δημοσιεύματα εφημερίδων και τις καταγγελίες που ήτα κατατεθειμένες στο γραφείο του από το τέλος του 2007 και αφορούσαν τα κακώς κείμενα στο ΚΕΚΥΚΑμεΑ Ν. Αργολίδας και αποφάσισε να δρομολογήσει τις διαδικασίες αλλαγής του προέδρου του Κέντρου.
Γίνεται φανερό ότι ο κ. Σωτήριος Ματράγκος δεν διέθετε τα προσόντα που θα τον έκαναν ικανό να διαχειριστεί έναν εξαιρετικά ευαίσθητο χώρο και οι πρακτικές του δημιουργούσαν αδικίες επιζήμιες για το Κέντρο και το Αναπηρικό Κίνημα του νομού.
Για την αποδιοργάνωση του συστήματος κοινωνικής φροντίδας και με παράδειγμα και το ΚΕΚΥΚΑμεΑ Αργολίδας κάνουν λόγο σε επερώτηση 26 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρουν:
"Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την Κυβέρνηση της Ν.Δ.. και στο διάστημα αυτό παρακολουθούμε την συνεχιζόμενη «οπισθοχώρηση» του εθνικού συστήματος κοινωνικής φροντίδας στη χώρα μας. Το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που με μεγάλο κόπο και με θυσίες του ελληνικού λαού, οικοδόμησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, κινδυνεύει από πλήρη απαξίωση. Επί των ημερών της διακυβέρνησης της ΝΔ όχι μόνο δεν έχει υπάρξει η παραμικρή βελτίωση στο τομέα της πρόνοιας αλλά αντίθετα καταγράφεται η συνειδητή υποβάθμιση του υφιστάμενου συστήματος, με επιπτώσεις τόσο στην ποσότητα όσο και στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Πολλές δομές και κυρίως οι περιφερειακές, έχουν αφεθεί στην τύχη τους, με το μέλλον να προβλέπεται ακόμη πιο ζοφερό.

Οι βαρύγδουπες εξαγγελίες για αναβάθμιση του συστήματος κοινωνικής φροντίδας τόσο από τον Πρωθυπουργό της χώρας - ο οποίος από το ΠΙΚΠΑ Βούλας το Μάιο του 2004 τόνιζε πως «στο επίκεντρο της πολιτικής της ΝΔ, είναι ο άνθρωπος», προαναγγέλλοντας ταυτόχρονα την αναμόρφωση των παρεχόμενων υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας - όσο και από τους κ.κ. Ν. Κακλαμάνη και Δ. Αβραμόπουλο, έχουν μείνει «στο ράφι». Την ίδια στιγμή οι υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας «στενάζουν» από τις ελλείψεις προσωπικού και πόρων, και από την αδιαφορία της Πολιτείας να δώσει συγκεκριμένες λύσεις στα κατά περίπτωση προβλήματα.
Η όποια δράση της Κυβέρνησης στο τομέα της Πρόνοιας και της Κοινωνικής Φροντίδας περιορίζεται σε διοργανώσεις πομπωδών εκδηλώσεων φιλανθρωπίας και τηλε-μαραθωνίων, στηριζόμενη σε διάφορους μη κερδοσκοπικούς φορείς και εθελοντικές οργανώσεις καθώς και σε παρεμβάσεις στελεχών της στις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές προκειμένου να διαφημίζουν την «κοινωνική τους ευαισθησία», συνήθως υποσχόμενοι διευθετήσεις που εν συνεχεία είτε τις «ξεχνούν» είτε δεν έχουν τα μέσα για να τις κάνουν πράξη.»

Και αφού αναφέρουν παραδείγματα για να επιβεβαιώσουν τα παραπάνω ρωτούν:
«1. Για την εγκατάλειψη της Πρόνοιας και της Κοινωνικής Φροντίδας στη χώρα μας.

2. Για την απουσία συγκεκριμένων παρεμβάσεών ώστε να εκλείψουν τα παραπάνω περιγραφέντα φαινόμενα.

3. Για την υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση του συστήματος κοινωνικής προστασίας και των δομών αυτού.

4. Για την απουσία συγκεκριμένου σχεδιασμού για τα προγράμματα «Βοήθεια στο Σπίτι» και τις υπόλοιπες κοινωνικές δομές που υλοποιούνται από τη Τοπική Αυτοδιοίκηση.

5. Για την μη ολοκλήρωση του προνοιακού χάρτη της χώρας.

6. Για τον μη ακριβή καθορισμό των ευπαθών κοινωνικών ομάδων και των υποχρεώσεων του κράτους προς αυτές.

7. Για την απουσία σχεδιασμού και νέων μέτρων για τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες.

8. Για την απουσία ενιαίας, κεντρικής, μακροπρόθεσμης στρατηγικής στον τομέα της Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

9. Για την αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων της Ν.Δ. και την εφαρμογή μετεκλογικής πολιτικής που ξηλώνει το δίχτυ κοινωνικής προστασίας από τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.»

Η αλλαγή του προέδρου είναι ένα πρώτο βήμα. Όμως δεν λύνει το πρόβλημα. Γιατί στον ευαίσθητο αυτό χώρο το πρώτο που απαιτείται είναι η αγάπη και η θυσία για το Άτομο με Ειδικές Ανάγκες, Τα λόγια τάχουμε χορτάσει. Έργα και ειλικρινής αλληλεγγύη χρειάζεται. Τα Κέντρα αυτά δεν δημιουργήθηκαν για να διοριστούν κάποιοι διευθυντές και κάποιοι να κονομήσουν από συγκεντρωμένες πωλήσεις προϊόντων και προμηθειών.

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

ΤΕΥΧΟΣ 428, ΜΑΡΤΙΟΣ 2008


Σε αυτό το τεύχος γράφουν:
Γιάννης Ρηγόπουλος
Δημήτρης Κοδέλα;
Γιώργος Αντωνόπουλος
Μπάμπης Αντωνιάδης
Κώστας Πολίτης
Ι. Ρούμπος-Κουτσούρης
Έλενα Σκαρπίδου
Λευτέρης Τζόκας
Δήλωση: Γιάννη Μανιάτη
Αφιέρωμα: Πολίτες με αναπηρία

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΒΑΛΟ










Την επιτακτική ανάγκη της πλήρους λειτουργίας του δικτύου του Αναβάλου στην Αργολίδα επισημαίνει για άλλη μια φορά ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, καθ. Γιάννης Μανιάτης, καταθέτοντας ερώτηση στη Βουλή προς τους αρμόδιους Υπουργούς: ΠΕΧΩΔΕ, κ. Γ. Σουφλιά, Οικονομίας & Οικονομικών, κ. Γ. Αλογοσκούφη και Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, κ. Αλ. Κοντό.Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:"Κύριοι Υπουργοί,Το αρδευτικό δίκτυο του Αναβάλου στην Αργολίδα αποτελεί ουσιαστικά τη μοναδική πηγή οργανωμένης παροχής αρδευτικού ύδατος σε σημαντικό μέρος των αγροτικών εκτάσεων του νομού. Σύμφωνα, όμως, με πληροφορίες, η κατάσταση που επικρατεί σήμερα, μόνο ως απαράδεκτη μπορεί να χαρακτηριστεί, με δεδομένο ότι ήδη η χώρα και ιδιαίτερα ο νομός Αργολίδας αντιμετωπίζουν μία από τις χειρότερες χρονιές στο ζήτημα της επάρκειας υδάτινων πόρων για άρδευση και ύδρευση.Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν τεθεί στη διάθεσή μου:α) Όλο το δίκτυο λειτουργεί από τον Ιανουάριου του 2007 με μία μόνο αντλία, παρά το γεγονός ότι είχαν υπάρξει πρωτοβουλίες για την επιδιόρθωση των άλλων δύο, αναγκαίων για την πλήρη λειτουργία του συστήματος, αντλιών.β) Το έργο επέκτασης του δικτύου προς μη αρδευόμενες περιοχές και συντήρησης μέρους του ήδη υφιστάμενου δικτύου, που με πολλές τυμπανοκρουσίες είχε προβληθεί ένα χρόνο πριν τις εκλογές ως μεγάλο έργο, είναι άγνωστο σε ποιο στάδιο βρίσκεται.Ερωτάται ο κ. Υπουργός,1. Είναι αληθές ότι το αρδευτικό έργο του Αναβάλου συνεχίζει να λειτουργεί εδώ και ένα έτος με μία μόνο αντλία, γεγονός που ουσιαστικά συνιστά εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης σε βάρος στοιχειωδών αναγκών άρδευσης των αγροτών του νομού Αργολίδας; Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία επιδιόρθωσης των άλλων δύο αντλιών, γιατί μέχρι σήμερα δεν βρίσκονται σε λειτουργία και πότε προβλέπεται να τεθούν;2. Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η πορεία εξέλιξης του έργου επέκτασης και συντήρησης του δικτύου με βάση τις προηγούμενες αποφάσεις και εγκρίσεις της Περιφέρειας Πελοποννήσου; Πότε προβλέπεται να ολοκληρωθεί το έργο, ποιες είναι αναλυτικά οι εκτάσεις που πρόκειται να εξυπηρετηθούν και για ποιο λόγο υπάρχουν σημαντικές καθυστερήσεις στην ολοκλήρωσή του;3. Προβλέπεται η χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους, ή από το ΕΣΠΑ 2007-2013 του έργου της επέκτασης του δικτύου σε όλη την Αργολίδα, καθώς επίσης και της λήψης μέτρων για τη χρήση μέρους του νερού του Αναβάλου που χάνεται στη θάλασσα για χρήση του ως νερού ύδρευσης, σύμφωνα με σχετική πρόταση που έχει κατατεθεί από την ΤΕΔΚ Αργολίδας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου; Ποια είναι τα αντίστοιχα χρονοδιαγράμματα και προϋπολογισμοί

ΝΕΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ











Νέος πρόεδρος στο ΚΕΚΥΚΑμεΑ Αργολίδας ορίστηκε ο γιατρός Κώστας Ντρούλιας και αντιπρόεδρος ο λογιστής Πάρης Γκολέμης.

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Τεύχος 426-427

Σε αυτό το τεύχος γράφουν:
Αγγελίνα Χατζοπούλου
Γιώργος Κόνδης
Γιάννης Σαρρής
Διογένης Μαλτέζος
Λεφτέρης Μπαρδάκος
Βασίλης Τσιλιμίγκρας
Κώστας Δανούσης
Ηλίας Κόνδης

Editorial

«Σεβόμεθα το αναφαίρετο δικαίωμα της απεργίας. Ποιος όμως θα πληρώσει τις ζημιές και τις ταλαιπωρίες;»Λένε οι «κανονικοί» πολίτες. Οι βολεμένοι και οι σπιτούχοι.Κάνουν πως δεν ξέρουν ότι κάθε απεργία εμπεριέχει σαν βασικό και νόμιμο χαρακτηριστικό της τη ζημιά. Από μια απεργία πλήττονται όχι μόνο οι εργοδότες αλλά εμμέσως και οι καταναλωτές του προϊόντος που σταματά προσωρινά να παράγεται και να διατίθεται ή της υπηρεσίας που παύει να παρέχεται.Και εδώ μπαίνουν στο σκηνικό οι αγανακτισμένοι πολίτες. Οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι τόσο παλιό φαινόμενο όσο και οι απεργοσπάστες. Και οι αντιδράσεις τους είναι πάντα προς λάθος αποδέκτη. Και ενώ ο υπεύθυνος για την ταλαιπωρία τους είναι ο εργοδότης, αυτοί στρέφονται προς τους υπαλλήλους, ιδιωτικούς και δημόσιους, που αγωνίζονται για καλύτερες συνθήκες μισθωτής εργασίας. Και που αν νικήσουν θα καλυτερεύσουν τα πράγματα για όλους. Αν χάσουν οι συνέπειες θα είναι αρνητικές για όλους τους μισθωτούς. Και τους αγανακτισμένους πολίτες. Που δυστυχώς για αυτούς είναι ήδη συμβιβασμένοι.